Reisverslag Tanzania augustus 2022

door Wim de Backer, Tour Leader Kilimanjaro-Experience

Op maandag 15 augustus ‘22 gaan we op pad. ‘We’, dat zijn mijn echtgenote Esther, ikzelf en onze twee dochters. Julie (10j) en Marie (8j) kijken er al enige tijd naar uit om het thuisland van de mama te bezoeken, al hebben ze niet echt een beeld van wat te verwachten…

Heel bewust hebben we enkele jaren gewacht met deze trip omdat we graag met iets ‘oudere’ kinderen op stap gaan. Niet alleen zijn ze zelfstandiger: ze gaan er later ook veel meer herinneringen aan overhouden. Dit jaar is het dan eindelijk zover: op naar ‘Mama Afrika’!

Ethiopian Airlines…
Vliegen doen we vanaf Zaventem (BE) met Ethiopian Airlines. Ethiopian heeft het voordeel dat je toekomt in de vroege namiddag. Wanneer je kiest voor KLM dan arriveer je rond 21hr waardoor je pas rond 23hr ten vroegste in het hotel toekomt…

De heenreis verloopt erg vlot, de kids vinden een nachtvlucht ook wel stoer. Al zijn de oogjes wel erg klein als we finaal landen op Kilimanjaro International de volgende dag… 🙂

Douane en immigratie passeren we erg vlot: geen half uurtje na de landing staan we al buiten alwaar de pick-up van onze Tour Operator netjes op ons staat te wachten.  Zo zijn we het gewoon: ZARA Tanzania Adventures levert een correcte service met eigen wagens en personeel. Eerlijkheidshalve moet ik natuurlijk toegeven dat zo’n beetje iedereen van ZARA mij en mijn vrouw persoonlijk kent. Esther heeft 5 jaar gewerkt in het Springlands hotel en ikzelf kom hier ook al ruim 10 jaar ondertussen. Het heeft me de eretitel ‘shemeji’ of ‘schoonbroer’.

De rit naar het hotel is altijd een avontuur op zich en kan ook als ‘safari’ worden aanzien. De weg tussen Arusha en Moshi is erg druk en snel rijden is er niet bij. Bovendien staan de lokale ordehandhavers op vinkenslag om haastige chauffeurs te beboeten. Het gezapige tempo geeft echter ruim de tijd om kennis te maken met de omgeving. We rijden door enkele kleine stadjes waar we de bedrijvigheid kunnen gadeslaan: iedereen heeft hier wel iets te doen en is druk bezig. Als je geluk hebt krijg je een mooi uitzicht op Mount Kilimanjaro: dan zie je links en rechts de flanken omhoog leiden naar de majestueuze top. Ondanks dat het mijn 11de bezoek is aan de regio en het land blijf ik me verbazen over de afmetingen van deze gigant! Met een voetafdruk van bijna 5000 km² is de berg twee keer groter dan een land zoals Luxemburg dat ‘amper’ 2500 km² groot is…

Na de lunch in het hotel genieten we in de namiddag van een lui moment aan de rand van het zwembad. Lekker ontspannen na een korte nacht. Het zwembad is chloorvrij maar toch erg proper en helder. Met een heerlijk frisse Fanta en een boekje lezen we de namiddag weg terwijl de meiden het zwembad voor zichzelf hebben.

Onze eerste volle dag staat in het teken van bezoekjes aan familie en vrienden in Moshi en wat aankopen doen. Telkens wanneer we Tanzania bezoeken slaan we voor een jaarvoorraad aan thee in. We zijn erg verlekkerd op de Kilimanjaro Thee, maar ook de smaakjes Gember en Masala kunnen ons wel bekoren, zeker op een winterse dag. Moshi is een fijn provinciestadje met een erg relaxte sfeer. Je kan overdag gewoon over straat lopen zonder dat ze jou veel lastig vallen. Dit in tegenstelling tot Arusha waar men je continu aanklampt en een verkooppraatje probeert op te zetten. Is het niet om een safari aan te smeren dan wel om ergens één of ander prul te verkopen. Iets wat niet echt aangenaam is en de vakantie sfeer behoorlijk kan verpesten. Maar zoals gezegd: hier in Moshi heb je er amper last van…

Materuni Waterfall Walk
Voor we morgen op safari vertrekken heb ik voor het ganse gezin een zogenaamde ‘Waterfall Walk’ geboekt. Ik geef graag de kids een idee hoe het voelt als ik Kilimanjaro beklim met klanten van Kilimanjaro-Experience. Uiteraard is deze ‘walk’ een ‘walk in the park’ voor mij maar ik merk aan Julie en Marie dat ze het toch wel zwaar vinden. We lopen nog op relatief lage hoogte maar toch merken ze de impact van die enkel procenten zuurstof die hier al ontbreken. Gelukkig is het een lekker weertje: een graadje of 25 en licht bewolkt. Ik sleur een rugzakje mee met handdoeken en badpakken maar gezien de wind gaat het te fris zijn voor een duik in het water. De chauffeur die ZARA met ons meestuurt geeft wat uitleg over de planten die we zien, maar ook over de koffiestruiken en bananenbomen die we veelvuldig passeren. Het zijn niet voor niets de ‘vruchtbare’ hellingen van Kilimanjaro.

Al van ver horen we het water kletteren. Het geluid is immens en de hoogte indrukwekkend. Met zijn 76 meter is dit de hoogste waterval op de berg. Ook Julie en Marie zijn erg onder de indruk.  Wanneer we op een meter of 15 van de waterval staan worden we kletsnat van de spray… Zoals gevreesd is het te kil om een duikje te wagen in het water.

Op de terugweg stoppen we voor de lunch: een kippenboutje, stukje cake, een broodje en wat kleine lekkernijen vallen ons te beurt. Bij een normale Waterfall Walk is een bezoekje aan een ‘coffee farm’ inbegrepen. We drinken echter nooit koffie en de kids zitten liever nog een uurtje langer in het zwembad van het hotel…

Deel 1: Safari

Vrijdag 19 augustus 2022. Dé datum waar ik al erg lang naar uit heb gekeken. In 2007 heb ik een 6-daagse ‘camped’ safari gedaan en de herinneringen aan die trip zijn me altijd bijgebleven. Heerlijk rondrijden met de jeep, elke avond de tent opslaan en genieten van de ruwe natuur. Ditmaal een 5-daagse trip met overnachtingen in lodges. Mijn vrouw krijg je met geen stokken in een tent. 🙂

Na het uitchecken en het opbergen van de bagage in de gratis storage van het hotel stappen we goedgeluimd in de Land Rover die ons ter beschikking wordt gesteld. Onze gids is Daniël, één van de gidsen van ZARA, die erg goed met kids zou zijn. We gaan het meemaken.

Eerste doel is Tarangire National Park, gelegen op een dikke 3 uur rijden van het hotel. Drie uur lijkt veel maar de rit naar de Gate van het park is op zich al een belevenis. Het Afrikaanse leven glijdt voorbij langs het raampje van de jeep, als was het één langgerekte kleurenfilm. Heerlijk! Maar we kwamen voor Tarangire National Park natuurlijk: met een kleine 3200 km² is het één van de kleinere parken in Tanzania. Gekend voor zijn olifanten populaties en de gelijknamige rivier die dwars door het park stroomt…

Tarangire National Park
Omstreeks 11hr is de registratie aan de Gate achter de rug, een laatste toiletstop gedaan (propere toiletten!) en rijden we, met het dak opengeklapt het park binnen. Bijna meteen zien we links en rechts enkele zebra’s staan en enkele gazelle, wat volgens Daniël een Thomson Gazelle is. Je hebt ook nog de Grants Gazelle, Springbok en nog 6 andere variëteiten. Gelukkig is er onze gids om deze allemaal uit elkaar te houden want de verschillen onderling zijn minimaal. De opwinding is erg groot, vooral bij de jongedames en het gaat snel in stijgende lijn: een klein halfuurtje later staan we wat vogels te bewonderen nabij een kleine waterpartij als ik in de verte de rug van een olifant meen te herkennen. Met de verrekijker van onze gids volgt al gauw de bevestiging en blijken er meerdere olifanten te zijn!

Amper enkele minuten later merken we dat ze richting het water lopen. Wat een timing: we staan net op de juiste plek op het juiste moment! We wachten geduldig af en zien meer en meer dieren onze richting uitkomen. Uiteindelijk tellen we ruim 20 dieren die een 50-tal meters voor ons staan te drinken. Bijna onopgemerkt nadert er plots van achter ons een 2de kudde olifanten, ook zij hebben blijkbaar dorst… Ze lopen tussen de wagens door naar het water! Wat een moment, wat een belevenis! Het grootste landzoogdier zo aanschouwen, in al zijn pracht en praal. Maar vooral de kracht die dit dier uitstraalt is indrukwekkend en maakt ons erg nederig…

Alsof 2 kuddes olifanten niet genoeg zijn zien we nog een 10-tal dieren opduiken. Uiteindelijk staan er hier ruim 40 dieren rondom ons. Niet alleen wij zijn erg nederig: je merkt dat de andere dieren (die ook willen drinken) bewust hun beurt afwachten tot de olifanten voldaan zijn en zich terug trekken. De plaatjes die ik hier kan schieten zijn erg mooi en ik ben erg blij dat ik een goede camera heb met een erg sterke lens. Inzoomen is hier onontbeerlijk om de juiste beelden te kunnen vastleggen op de gevoelige plaat…

De rest van de dag is puur genieten: rechtstaan in het voertuig, rondkijken en alle indrukken op je laten afkomen. Het hoogtepunt van de dag: een giraffe voor ons zien drinken. De delicate oefening om aan het water te kunnen en opletten dat er geen roofdieren op de loer liggen. Werkelijk een magisch moment!

Highview Coffee Lodge
Na al dat natuurschoon is het nog even doorrijden naar ons logement voor de eerste nacht. Ik had de keuze tussen het Highview Hotel of de Highview Coffee Lodge. Op zich is er niet erg veel verschil maar in de Coffee Lodge heb je wat meer ruimte en privacy. De kamers liggen iets meer afgelegen en zijn gehuisvest in aparte gebouwen. Het woord bungalow doet het geheel oneer aan. De lodges zijn schitterend ingericht met alle comfort. Het hotel zelf ligt wat hoger op de heuvel, maar is wat drukker. Beide locaties maken gebruik van hetzelfde restaurant en zwembad wat op zich natuurlijk logisch is. Het zwembad ligt mooi tussen beide locaties in. Als ik op onderzoek ga vind ik ook nog een klein bijgebouw midden in het domein waar je kan genieten van een relaxerende massage of spa behandeling…

De eerste avond hebben we geluk: al tijdens het diner horen we iemand schuchter op een drum slaan. Eerst maken we nog een grapje en denken we dat het een ‘toerist’ is die zijn talenten botviert op één of ander Afrikaans instrument maar al gauw zwelt het geluid aan en is het allesoverheersend. Het is een lokale band die het beste van zichzelf geeft. Na het diner zetten we ons meteen in de bar en geven we ons over aan wat komt…

De show is meesterlijk: 3 vrouwen die zich vol geven. Prachtige gezangen (volgens mijn vrouw in  het Swahili), dansen, schudden met bepaalde lichaamsdelen zoals alleen Afrikaanse vrouwen dat kunnen en als apotheose geven de mannen nog een spectaculaire acrobatische show. Het plafond, dat toch niet echt laag hangt moet er bijna aan geloven…

Op naar de Serengeti
Dag 2 van de safari kondigt zich aan als een soort transfer dag maar dat is geen correcte voorstelling van de feiten. Het klopt dat we gans de Ngorongoro Conservation Area dwarsen op weg naar de Serengeti. Maar onderweg krijg je natuurlijk de meest waanzinnige vergezichten voorgeschoteld, zie je wilde dieren, krijg je een magistraal uitzicht op de Ngorongoro Crater en rij je langs talloze Masai dorpen.

Eén constante vandaag: stof. Erg veel stof maar ook veel dieren. Aan de buitenkanten van de krater krijgen we zebra’s, gazelles en giraffen te zien. De rit richting de Serengeti gate is behoorlijk spectaculair te noemen: eerst rij je nog door een enorme, eindeloze vallei met schitterende vergezichten…

Niet veel later verdwijnen de laatste struiken, bomen en rotsen uit het zicht en rij je door één eindeloze vlakte. In alle richtingen zie je… niets! ‘The endless plains of the Serengeti’: de naam is niet verkeerd gekozen.  Nog nooit in mijn leven heb ik een dergelijke leegte ervaren. Op een eenzame gazelle na is er niet veel animo… Nooit ben ik een fan van leegtes en pleinen, ik hou van bergen en dichte naaldbossen maar moet toegeven dat ik danig onder de indruk ben van wat ik hier nu aan het raampje van de Land Rover zie voorbij glijden… Na bijna een uur rijden door de absolute leegte houdt Daniël even halt: we zijn aan de officiële ingang van het Serengeti National Park. Maar als je nu denkt dat we er al zijn… Het hoofdkwartier van het park is nog bijna een halfuur verder rijden.

Even voorbij de ‘Gate’ merken we heel in de verte een soort verhoging in het landschap op. Het is een zogenaamd ‘kopje’… De Serengeti is gekend voor de ‘kopjes’: rotsachtige uitstulpingen die hier en daar in het landschap liggen neergepoot. Het zijn de oude restanten van een gebergte dat hier lang geleden stond. Wonderbaarlijk dat wij de getuigen zijn van de laatste, eenzame restanten… Kom hier binnen een paar miljoen jaar en de kopjes zijn ook weg.

De gate bereiken we rond de middag: tijd voor de lunch terwijl onze gids de laatste papieren regelt bij de Rangers. Daarna rijden we, met open dak, de Serengeti in en laten we ons rondvoeren door onze ervaren gids. Gewoon genieten van het landschap, de beestjes groot en klein en het samenzijn in deze magische omgeving zijn een fijne ervaring. Meer moet dat niet zijn. We horen van onze gids verhalen van toeristen (vaak Spanjaarden blijkbaar) die nooit tevreden zijn en tot ver na zonsondergang zouden willen rondrijden. Ze gaan ervan uit dat het hier een ‘zoo’ is en dat ze gaan zien wat ze willen zien. Zo werkt het niet natuurlijk: dit is de vrije natuur en de natuur laat zich niet temmen en programmeren. Wij zijn blij met elke soort die we te zien krijgen en nemen het zoals het komt…

Serengeti Safari Lodge
Net na 16:00 komen we toe aan de Serengeti Safari Lodge: één van de kroonjuwelen van ZARA. De lodge is prachtig gelegen op een heuvelrug met een onbeperkt zicht op de omgeving. Net onder het hoofdgebouw bevinden zich een 20-tal individuele lodges. Elke lodge is voorzien van alle comfort: prachtige bedden (met muskietennet), een kleine schrijftafel, een prachtig terras met uitzicht op de weidse omgeving. Maar het is vooral de badkamer die indrukwekkend is: een ruime badkamer met alle comfort. Maar extra leuk is het grote bad met uitzicht over de Serengeti. Als extraatje is er een buitendouche: douchen met zicht op de natuur… Gekker moet het niet worden. Onder de lodges, in de vallei zien we buffels en een kudde zebra lopen. Rond de lodge komen we enkele keren de ‘dik dik’ tegen. Het is de kleinste soort antilope met een schofthoogte van pakweg 40 centimeter. Het zijn wel mini hertjes en de favoriet van mijn vrouw…

Eerst dien ik als goede vader met de dochters naar het zwembad te trekken natuurlijk. Het enthousiasme is erg groot en hier zwemmen is een privilége: niets meer, maar ook niets minder. Ik geniet van de ligstoelen en het uitzicht maar word wel aangevallen door vliegen. Serengeti is onbewoond doorheen de eeuwen heen en dat heeft zijn reden: de ‘Tse Tse’ vliegen zijn hier heer en meester. Nadat ik een handdoek over mijn benen heb gelegd en mijn hemd terug aantrek is het draaglijk en geniet ik lekker decadent van een ‘Martini Bianco’ in het midden van één van de bekendste parken in de wereld…

De 2de dag van onze safari sluiten we af in het restaurant van de lodge. We starten met een heerlijke groentesoep, genieten van het uitgebreide buffet en sluiten af met een toetje: een stukje taart. Daar gaan mijn voornemens om een beetje op de ‘lijn’ te letten. Een ronde lijn is ook een lijn, maar toch…

Full Day Game Drive in de Serengeti
Vandaag een ganse dag Game Drive in één van de meest bekende parken ter wereld. Iedereen kent de beelden van duizenden wildebeest en zebra’s die één of andere stroom oversteken en hopen dat de krokodillen niet op de loer liggen. Deze ‘great migration’ is een absoluut hoogtepunt van een safari doch helaas zitten we nu in het verkeerde seizoen. De grote massa’s zitten nu over de grens in Kenia, in de Masai Mara Game Reserve. Ze volgen de regenseizoenen en in Kenia is het nu al aan het regenen en is het dus ook groener…

Wil dit zeggen dat er absoluut niets te zien is? Uiteraard niet: onze gids weet de beste plekjes en rijdt ons een ganse dag doorheen het reservaat. Dan stoppen we weer om een eenzame giraf te observeren, een beetje verder vinden we 5 leeuwenwelpjes op één van die fameuze ‘kopjes’. Hoogtepunt van de dag zijn de 9 leeuwen die we spotten nabij een waterpoel. We missen net een ‘kill’ van een jachtluipaard en houden halt wanneer er weer wat anders te spotten valt… Ook deze dag is er weer eentje om in te kaderen.

Het hoogtepunt van de dag is toch het jachtluipaard dat voor ons op een tak de omgeving aanschouwt. Meestal liggen die beestjes ergens hoog in een boom, net te ver van de weg om goed te kunnen observeren. Deze kanjer niet: op amper een 30 meter van ons kunnen we zijn schoonheid bewonderen. Ondertussen is het beginnen regenen: een korte stortbui blust al het stof en doet de temperatuur met ettelijke graden zakken. In Afrika het woord frisjes in de mond nemen doen we niet gauw maar nu voelt het toch ‘chilly’ aan.

We slapen een 2de nacht in dezelfde lodge wat een voordeel is: niets in of uitpakken. Na de safari gewoon de kamer opzoeken en even genieten van een frisse douche. De buitendouche ditmaal: dit wil ik niet missen. Buiten douchen en ondertussen hopen dat er wat ‘game’ voorbijtrekt…

Ngorongoro Crater: de overtreffende trap!
Dag 4 staat bij mij al maandenlang met stip in mijn agenda aangeduid! Ngorongoro Crater is wat mij betreft het mooiste park ter wereld. De krater is de grootste intacte caldera ter wereld: met een diameter van ruim 20 kilometer en een kraterwand die dik 700 meter hoog boven de kraterbodem uittorent is dit een ‘must see, must do’!

Na ruim 3 uur rijden bereiken we de ingang van de krater. Terwijl ons gids de papieren regelt nemen wij al een kijkje aan de rand op een viewing point. Brrr… wat is het frisjes hier. We zitten hier ruim 2000 meter boven zeeniveau en het is betrekkelijk bewolkt. We zien veel mensen rondom ons die een trui aanhebben en sommigen hebben het zo koud dat ze in hun voertuig blijven zitten. Een bizarre ervaring in tropisch Afrika…

Wanneer we de ‘descent road’ nemen, de enige weg naar de kraterbodem, is de spanning te snijden. We hebben hier nog niet gesproken over de ‘Big Five’. Dit zijn de belangrijkste en grootste of zo je wil gevaarlijkste dieren in Afrika: de olifant, de leeuw, het jachtluipaard, de buffel en de neushoorn. De eerste 4 hebben we gespot de voorbije dagen, vaak in veelvoud. Enkel de neushoorn nog niet maar er zit er eentje in de krater. Uiteraard gaan we om te genieten van alle wild maar als we vandaag ons lijstje van de ‘Big 5’ kunnen vervolledigen is onze safari echt wel een succes te noemen…

Van zodra we de bodem van de krater bereiken gaat het dak open: meteen zie je een heel scala aan wild: van de kleinste vogeltjes, over flamingo’s in Lake Magadi en massa’s zebra’s en wildebeest. De ganse voormiddag genieten we van deze magische plek: we zijn hier nu in augustus en er rijden waarschijnlijk meer dan 100 voertuigen rond, veel merk je er echter niet van. De kratervloer heeft een oppervlakte van ruim 300 km² waardoor er ruimte zat is. Een leuk verhaal om te delen is dat er tot 1914 een Duitse boer in de krater woonde en er een boerderij uitbaatte. Met het uitbreken van de 1ste Wereldoorlog eindigde het verhaal van de Duitse overheersing hier en namen de Britten het over tot de onafhankelijkheid in 1961… De restanten van de boerderij zouden nog steeds zichtbaar zijn.

Hoogtepunt van de dag is voor mij de Hippo Pool. Ondanks zijn afmetingen staat het Nijlpaard niet in het lijstje van de ‘Big Five’. Eigenlijk onterecht want dit dier is verantwoordelijk voor ontzettend veel fatale aanvaringen met de mens. Dieptepunt voorlopig is het ontbreken van de neushoorn. Ondanks de aanwezigheid van ruim 100 wagens heeft niemand het dier gezien tot dusver… We kunnen niet zeggen dat we ontgoocheld de lunchsite bereiken rond 2hr in de namiddag maar toch…

De Ngoitokitok Lunch Site is de plek waar we beseffen met hoeveel we hier zijn: dit lijkt meer op Disneyland. Het is een komen en gaan van jeeps. Dit is de enige plek in de krater waar je het voertuig mag verlaten en dan ook naar het toilet kan gaan. Het is eraan te zien: wat een drukte. Ik loop even naar de rand van het kleine meertje nabij de Picknick site en geniet van de prachtige kleuren. Tot mijn grote verbazing zitten er enkele nijlpaarden op amper 10 meter van mij in het water. Af en toe komen ze een kijkje nemen en te ademen om daarna weer volledig onder water te verdwijnen. Ik vind het prachtige dieren en om daar naast te staan zonder de veilige bescherming van het staal en ijzer van de Land Rover zijn een nederig makende ervaring. Baas boven baas: die beesten zijn hier de baas…

Na het nemen van een familieportret merk ik op dat er een lange file van wagens ontstaat aan de uitrit van de site. Eerst denk ik dat het ligt aan het ontbreken van een beetje verkeersmanagement maar wanneer we in de jeep stappen is onze gids zichtbaar opgewonden! De neushoorn is gespot en wat mooi is: hij zit vlakbij in het hoge gras achter het meertje. Je kan hem blijkbaar enkel zien als je de site verlaat en hogerop staat… Het duurt wel even voor we de file uit zijn en boven staan. Dan duurt het toch nog even voor we de kolos opmerken… Ik zou kunnen beginnen over mijn ogen en mijn leeftijd en het heeft er zeker mee te maken maar het dier staat in het hoge gras op ruim 300 meter afstand. Geldig excuus vind ik…

Vooral de jongste wordt erg nerveus want zij ziet het dier nog niet staan: pas later met de verrekijker van Daniël kan ze de rhino zien. Wanneer de neushoorn uit het gras loopt is ons geluk compleet: met mijn camera krijg ik toch een redelijk goed beeld van het dier en kan ik een mooi shot maken… Ons geluk is compleet: de ‘Big Five’ gespot na 4 dagen. Wat een geluk, wat een privilege! We geven dan ook mee aan onze gids dat al de rest wat we nu nog zien een bonus is de rest van de dag en ook morgen. Iedereen in de wagen denkt er zo over en ook de kids zijn moe maar erg voldaan…

Langzaam rijden we richting de ‘ascent road’ om de krater te verlaten: onderweg worden we nog getrakteerd op enkele zebra’s en wildebeest. Maar ook enkele leeuwen en een olifant langs de linkerkant van de weg maken ons voldaan gevoel alleen maar groter. Marie is dan weer helemaal in haar nopjes als we een gigantisch grote troep aapjes opmerken net voor we omhoog rijden, voor en achter de wagen steken ze de weg over. Wat een mooie afsluiter van een perfecte dag. Ngorongoro maakt alle verwachtingen waar, en veel meer dan dat…

Oh ja: en we hebben dan toch die ‘kill’  gezien. Een eerste keer als een soort steltloper een muis wist te vangen, een tweede keer als een kleinere waadvogel in een moeras een kikker te pakken krijgt. Het is dan wel geen leeuw die een Gazelle kan pakken: toch zijn we niet minder tevreden.

Nog twee uur rijden vooraleer we de ingang van de Highview Coffee Lodge inslaan. Onze laatste nacht: morgen wacht nog een laatste afsluitende Game Drive.

Lake Manyara National Park
Het hakt erin: 5 dagen safari in zo’n Land Rover. De wagen is comfortabel en ruim maar vandaag merken we toch dat er wat vermoeidheid in sluipt. We hebben de ‘Big Five’ gezien, hebben 4 dagen genoten van de dirt roads met bijhorende ‘potholes’ en hebben zowat de ganse catalogus aan wilde dieren zien passeren. Het klinkt misschien gek maar dat is nu het overheersende gevoel…

Na het ontbijt staan we gepakt en gezakt klaar voor de laatste bestemming: Lake Manyara National Park. Een iets kleiner park dat gedomineerd wordt door het gelijknamige meer. Gekend voor zijn apenpopulaties, maar evengoed kan je er leeuwen, nijlpaarden of een olifant tegenkomen. We spreken met de gids af dat we slechts enkele uurtjes in het park willen vertoeven om daarna koers te zetten naar het Springlands hotel in Moshi. De focus zal liggen op aapjes: Marie is gek op aapjes…

De Highview Coffee Lodge ligt erg dicht bij de ingang van het park. Minder dan een uurtje rijden en we draaien de hoofdweg af en passeren via een soort ‘Jurassic Park’-achtige ingang richting de ‘Gate’. Wild spotten in Lake Manyara is niet zo eenvoudig als wild spotten in de andere parken: het regenwoud is rijkelijk en erg dicht. Het zal een kwestie van geluk zijn om veel te zien…

Ook qua wegen is dit park minder rijkelijk voorzien: er zijn slechts enkele hoofdwegen waarlangs alle voortuigen moeten passeren. Gelukkig is het niet al te druk. Ondanks de dichte begroeiing  hebben we toch weer geluk: rechts van ons staat er in het struikgewas weer zo’n kolos. De Afrikaanse olifant blijft toch respect afdwingen: met zijn 5 ton is het een behoorlijk indrukwekkende verschijning. Ook Marie wordt op haar wenken bedient: aapjes volop. Totdat we letterlijk ons klem rijden tussen een kolonne ‘baboons’: zeker 100 dieren lopen langs alle kanten van de wagen en blokkeren de weg volledig. Haast hebben ze niet: we staan wel een half uur stil. Links van ons wordt een kleintje gezoogd, naast ons zitten wat oudere exemplaren op een boomstronk en voor ons spelen 2 kleine aapjes alsof hun leven ervan afhangt. Wat een spektakel: Marie geniet volop.

Wanneer de groep afbuigt en langzaam oplost in de dichte jungle rijden we verder… We zien hier en daar een kleine gazelle of een dik dik. Maar de vermoeidheid speelt ons parten: ook de kids zetten zich neer in de jeep en berusten… Het is goed geweest: na een korte stop aan een rustplaats rijden we via kronkelende wegen langzaam richting uitgang. Onze vakantie is nog niet ten einde maar er bekruipt ons toch zo’n buikgevoel dat het voorbij is: de safari zit er bijna op.

Alsof het zo moet zijn krijgen we nog een klepper te zien als afscheid van de Afrikaanse dierenwereld. Op een bruggetje zien we naast de wagen een olifant staan. Op amper een meter of 10 dan nog. Een laatste moment van passie en opwinding, een laatste opflakkering als het ware zeker als de olifant op een meter naast ons langs komt gelopen. Hier past slechts één woord: nederigheid. We kunnen het dier bijna aanraken. Als hij uithaalt naar ons dan is het voorbij. Wat een ruwe kracht, wat een ontmoeting.

Als we terugkijken op onze 5-daagse safari dan moeten we vaststellen dat we elke dag, net voor het einde van de dag een soort bonus hebben gekregen en vandaag was de finale apotheose met deze laatste ontmoeting. Algemeen overheerst een gevoel van tevredenheid en kunnen we alleen maar de herinneringen koesteren aan zoveel natuurschoon. Het besef zal later nog komen dat we ons erg gelukkig mogen prijzen dat we zo’n ervaring hebben kunnen meemaken…

Deel 2: Zanzibar

Na 2 nachtjes in het Springlands Hotel laten we ons voeren naar de luchthaven voor onze trip naar Zanzibar. Vliegen in Afrika is altijd net dat beetje spannender dan in Europa. We hebben gekozen voor Precision Air om onze verplaatsing te maken. Een verplaatsing die moeilijk verloopt. De rechtstreekse vlucht is reeds enkele maanden terug geannuleerd. In de plaats daarvan werden we herboekt op een vlucht met tussenlanding in Dar Es Salaam. Eénmaal op de luchthaven zou onze vlucht vertraagd zijn waardoor we de verbinding in Dar dreigen te missen… Ik zoek het kantoor op van Precision Air om verhaal te halen. Dit is niet de eerste keer dat dit voorvalt. Wanneer ze kijken naar mijn vluchtgeschiedenis beseffen ze dat ik een ‘returning customer’ ben en beloven ze plechtig dat het vliegtuig in Dar op ons zal wachten…

We zullen zien. Uiteindelijk vertrekken we vanop Kilimanjaro International met een klein kwartiertje vertraging. Bij aankomst in Dar hebben ze woord gehouden. We worden bij het uitstappen, wat hier op de tarmac gebeurt, meteen in een busje gestopt en naar het wachtende vliegtuig gevoerd. We zijn nog niet goed en wel aan boord of de deur gaat toe en we beginnen te taxiën… We moeten toegeven dat we onder de indruk zijn. De frustraties die begonnen op te spelen ebben meteen weer weg door deze uitmuntende service.

Uiteindelijk landen we op Zanzibar International Airport. Netjes op tijd: de mirakels zijn de wereld nog niet uit! We worden opgewacht door onze chauffeur die ons de drukke stad uitloodst en ons naar de oostkant van het eiland voert. De oostelijke zijde van Zanzibar is de mooiste om te verblijven: jouw hotel ligt dan aan de Indische Oceaan waarbij je elke ochtend kan genieten van prachtige, kleurrijke zonsopgangen.

Zanzibar Queen Unique Hotel
Onze plek voor de komende dagen: het Zanzibar Queen Unique Hotel. Een fijne lodge, gelegen aan een prachtig wit zandstrand, met alle mogelijke faciliteiten. Wanneer we inchecken en naar onze kamer begeleid worden lijken we in een sprookje terecht gekomen. We krijgen op de eerste verdieping een kamer met ‘seaview’. Wanneer we de volgende dag wakker worden moeten we dit met een korreltje zout nemen. We zien wel de zee, maar dan tussen de palmbomen en tropische struiken door. Voor ons ligt een prachtige tuin, een schitterend zwembad en daarachter ligt de Oceaan…

We hebben besloten om de komende dagen slechts één uitstapje te maken: morgen gaan we richting Stone Town, de hoofdstad van het eiland. Je kan hier waanzinnig veel uitstapjes maken. Je kan kiezen tussen  snorkelen, duiken, een boottochtje maken, dolfijnen spotten, een spice tour maken, een kleine safari ondernemen naar het Jozani Forest met zijn apenkolonies, en zoveel meer. Keuzestress? Ja toch wel… ?

We hebben echter drukke dagen achter de rug en willen eigenlijk genieten van dit heerlijke hotel. Even enkele dagen lekker niets doen en ons laten bedienen: klinkt erg verleidelijk en dat is het ook. Op de eerste dag trekken we na het uitgebreide ontbijtbuffet richting het zwembad: onder een luifel leggen we ons op de comfortabele ligzetels. Eindelijk tijd om die magazines te lezen die ik nu al bijna 14 dagen meesleur. De meiden brengen letterlijk elke minuut door in het zwembad. Ze hebben ondertussen kennis gemaakt met 2 andere meisjes, dochters van een koppel uit Grimbergen. We maken kennis en Stefan, de papa, heeft jarenlang gewerkt voor DPG Media in Vilvoorde. Ik zit al enkele jaren in Antwerpen. Een kleine wereld, nietwaar…

Kort na de middag bestellen we wat te eten en van mijn voornemen om geen alcohol te drinken en gezond te eten komt alweer niet veel in huis. Het is gewoon veel te verleidelijk allemaal. Op het menu een frietje en een heerlijke cocktail op basis van Rum… Het levert wel leuke plaatjes op. Geen schuldgevoelens: tenslotte zijn we op vakantie. De kids krijgen in de late namiddag ook nog eens allerlei lekkers aangeboden van het personeel van het hotel. No charge. Wat een heerlijk plekje om je vakantie door te brengen!

‘s Avonds loopt het mis bij het diner. Eten is ‘à la carte’ en na het voorgerecht moeten we wel erg lang wachten op het hoofdmenu. De meisjes hebben hun eten al op als wij nog wachten op de 2de gang… De bediening beseft dat het misloopt en zet samen met het hoofdmenu 2 gratis cocktails op tafel. Deze worden vergezeld van uitgebreide excuses voor het lange wachten. Het maakt dat we dit schoonheidsfoutje alweer vergeten zijn als we voldaan naar onze kamer trekken.

Stone Town
Stone Town: de hoofdstad van Zanzibar. De naam slaat enkel op het historische hart van de stad: het oude centrum. De stad eromheen noemt men Zanzibar Town. Als je Stone Town wil bezoeken bereid je dan voor op eeuwenoude straatjes en pleintjes, drukte en een overvloed aan indrukken. Deze plek is ook de geboortestad van Freddy Mercury, leider van de legendarische band Queen. Kortom een indrukwekkende plek om te bezoeken.

We laten ons gidsen door Abdullah, gids en bewoner van Stone Town. Wie beter dan een local die zijn weg kent in de straatjes en steegjes van deze bruisende stad. De rit erheen is alvast een uitdaging: meer dan anderhalf uur doen we over de 50 kilometer. Het verkeer in Stone Town is legendarisch (lees: hopeloos) ondanks het bestaan van 5 (!) verkeerslichten. Geduld is een schone deugd in Afrika en Zanzibar is hierop geen uitzondering…

Mijn echtgenote en ik hebben mooie herinneringen aan Zanzibar: 11 jaar geleden zijn we hier op huwelijksreis geweest en hebben we een weekje gelogeerd in het Dhow Palace Hotel… Onze dochter is 10 jaar, maak zelf de berekening maar… ? We lopen kris kras door de straatjes en worden achter elke hoek verrast door leuke souvenir winkeltjes, kruiden shops of wat spelende kinderen. Uiteraard klampen verkopers je aan om hun shop te bezoeken. Laat je echter niet vangen aan de prijzen die ze vragen. Er valt altijd te onderhandelen en de volle pot betalen zien ze zelfs als een belediging. We maken een stop aan het Paleis van de Sultan (gesloten wegens verbouwingen), het oude fort (erg indrukwekkend maar vol met shopjes op het binnenplein) en de oude haven waar we een hapje eten met zicht op de ferry boten die af en aanvaren vanuit Dar Es Salaam.

Vanop het terras van de ‘Mercurys’ (een aanrader) zien we voor ons op het strand veel activiteit. Er vertrekken kleine motorbootjes en traditionele dhow zeilboten met toeristen. Zij trekken naar een van de vele eilandjes die hier voor de kust liggen om te snorkelen of duiken. Vaak is er ook een lunch voorzien zodat je er een volwaardige daguitstap van kan maken…  Zeebenen hebben we niet echt dus we houden ons aan het bezoek van Stone Town.

Net voor het donker komen we terug toe aan onze lodge. Heerlijk om de drukte achter ons te kunnen laten en nog even te genieten van de zonsondergang aan de rand van het zwembad. De kids spelen in het water achter ons terwijl wij aan de bar het aperitief nuttigen. Niets beter dan een Mochito: eentje zonder alcohol voor mijn madam weliswaar. Ik bel even met mijn vriend Jorge in Californië: hij heeft meteen een ‘challenge’ klaar. Hij komt net uit bed en daagt ons uit om een shot Tequila te drinken, samen met hem. Hij thuis in de States en wij hier aan de toog. Ik vind het geen aanrader zo’n Tequila shotje: geef mij maar een lekkere 10 jaar oude single malt ofzo… Soit: we gaan de uitdaging aan en even later krijg ik er nog een fotootje van doorgestuurd vanuit het verre Californië. Niet in beeld is mijn vrouw die in plaats van Tequila champagne binnen giet. Altijd handig als je Swahili spreekt.

Opnieuw vanavond ‘a la carte’ in het restaurant. Dat  vinden wij toch iets minder omdat de keuze tussen hoofdmenu’s vandaag beperkt is tussen vis (niet mijn ding) en lamsvlees. Lamsvlees is superlekker maar ik ben er helaas allergisch voor. Gelukkig tonen ze begrip en zullen ze voor mij een mals stukje vlees op de gril gooien in de keuken. Top service: meer kan je daar niet van zeggen. Als dessert gaan de kids voor een ijsje: de coupe die ze voorgeschoteld krijgen is behoorlijk groot! Hun stralende oogjes verraden dat ze het wel prima vinden zo.

Laatste dag op Zanzibar
Langzaam aan bekruipt ons zo’n ‘einde vakantiegevoel’. Verklaren kan je het niet maar het is er wel. Klagen mogen en doen we echter niet: onze trip in Tanzania is een heerlijke ervaring en zeker na Covid-19 is het eindelijk weer een echte vakantie, allemaal samen… We maken nog een korte strandwandeling en genieten van de faciliteiten in het hotel. Ik ben zelfs zo ‘lui’ dat ik vergeet een massage te boeken… Wat een decadentie, wat een luxe.

Er valt niet veel te delen over deze laatste volle dag op het tropische kruideneiland. We wisselen het witte zandstrand af met een ligstoel aan het zwembad en zelfs een kleine siësta op de kamer. Hoog tijd om terug te keren naar het gewone leven want we zijn compleet aan het stilvallen. Morgen is het zover: dan vliegen we terug richting JRO (Kilimanjaro International) voor een laatste nacht in het Springlands Hotel.

De laatste loodjes
Alles is erg vlot verlopen gisteren: de pick-up aan de lodge, de rit naar de luchthaven, de vluchten (tussenlanding op Dar-Es-Salaam) en de rit naar het Springlands Hotel in Moshi. Het was wel erg druk in het hotel want er is een groep Amerikaanse studenten die vandaag gaat klimmen via de Machame Route. Het is een soort ’Pick a Challenge’ die veel Amerikaanse, Britse en Australische universiteiten aanbieden. Erg leuk en uitdagend om als student zo’n kans te krijgen. Gevolg is wel dat wij pas aan het ontbijt aanschuiven tegen 9hr30. De studenten zijn onderweg naar hun ‘uitdaging’ en we zitten dan ook zo goed als alleen aan het ontbijt. Lekker rustig zo…

Na het ontbijt maken we eerst een korte stop in Moshi stad voor de aankoop van wat spulletjes voor het thuisfront: Masai dekentjes (erg warm tijdens een winter met hoge gasprijzen), wat sleutelhangertjes, thee en koffie. Eénmaal terug in het hotel is het nu een kwestie van alles in te pakken. Na de lunch genieten we nog van een half uurtje massage: een aanrader. De dames kennen hun vak: onze jongste komt met een gelukzalige glimlach buiten. Zij kan er, net zoals de papa, erg van genieten…

Zoals afgesproken staat ons busje klaar kort na de middag voor de rit naar de luchthaven. We hebben nog ruim 4 uur voor we vliegen met Ethiopian. In normale omstandigheden is het een uurtje rijden maar net vandaag is de President van Tanzania op bezoek in Moshi. Gevolg: de route naar de luchthaven is één grote verkeersopstopping en we doen er bijna 2hr over. Gelukkig hadden we genoeg speling in het tijdsschema voorzien…

De terugreis verloopt voorspoedig. Met tussenlandingen in Addis Ababa en Wenen komen we toe in Brussel. Alle bagage volgt netjes. Een mooie afsluiter van een prachtige reis. Wat rest zijn de herinneringen, meer dan 2000 foto’s en … een berg vuile was. ?

Wim De Backer

Tour Leader Kilimanjaro-Experience

Wil je graag meer informatie heb je vragen of wil je een op maat gemaakte reis? Aarzel niet ons te contacteren via team@kilimanjaro-experience.eu

Wil je graag boeken?

Gebruik zeker de kortingscode ‘KilimanjaroExperience01’ en krijg 5% korting op jouw boeking bij ZARA Tanzania Adventures.

Handige Tips:

  • Vraag je visum online aan (minstens 3 weken voor vertrek). Zo vermijd je lange wachtrijen ter plaatse op de luchthaven.
  • Voorzie op safari een goede camera met een sterke zoom. Niet alle dieren lopen of staan naast jouw voertuig.
  • Als je niet in Moshi moet zijn boek dan jouw terugvlucht naar huis rechtstreeks vanop Zanzibar. Zo vermijd je een extra verplaatsing naar de Kilimanjaro regio.
  • Voorzie voldoende tijd als je bijvoorbeeld een vlucht moet halen. Het verkeer is onvoorspelbaar.

Pluspunten:

  • De Nationale parken in Tanzania zijn bij de beste in de wereld. Groot, erg uiteenlopend en een erg grote variëteit in fauna en flora
  • Bijzonder gastvrije bevolking.
  • Heerlijke ervaring en voor velen een ‘once in a lifetime’.
  • Prachtige lodges en camp sites.
  • Zanzibar kan wedijveren met de mooiste plekjes op aarde qua zon, zee en strand.
  • Met KLM is de verplaatsing vanop Schiphol rechtstreeks.

Minpunten:

  • Hou rekening met de verplaatsingen: de parken zijn erg groot en de af te leggen afstanden zijn dito. Kan je het veroorloven dan is invliegen op Serengeti met een klein gecharterd vliegtuig een optie…
  • Ook de verplaatsingen tussen het vasteland en Zanzibar vragen wat tijd (inchecken, vliegen…)